Βαλόντια

Ο Βαλόντια ήταν ο πιο γενναίος, ο πιο έξυπνος και ο πιο σοφός ανάμεσα στις γάτες μας. Ο πιο “ανθρώπινος”, θα έλεγα — εκείνος που βρισκόταν πιο κοντά στον δικό μας τρόπο αντίληψης.

Ακριβώς πριν από 24 βράδια, βγήκε έξω, όπως συνήθιζε να κάνει πού και πού. Έχοντας υπάρξει κάποτε αδέσποτος γάτος χωρίς αφεντικό και συμπεριφερόμενος ως ο πραγματικός άρχοντας του τόπου, μας είχε καλωσορίσει στο χωριό όταν πρωτοεγκατασταθήκαμε εκεί, και από τότε έμεινε μαζί μας.

Όταν ταξιδεύαμε, τον παίρναμε μερικές φορές μαζί μας στη Θεσσαλία, στο άλλο μας χωριό κοντά στα Τρίκαλα, σχηματίζοντας μια τριάδα —ή, για να χρησιμοποιήσω την δική μας έκφραση, μια “Αγία Τριάδα”: τον Βαλόντια, τον Ερμή και τη μικρή Σωτηρούλα. Υπέμενε το ταξίδι με το αυτοκίνητο —σχεδόν 500 χιλιόμετρα— χωρίς το παραμικρό παράπονο· ο ήχος των φωνών μας και οι εξηγήσεις που του δίναμε ήταν ό,τι του χρειαζόταν..

Κάθε πρωί, μου κρατούσε συντροφιά όσο έπινα τα δύο πρώτα φλιτζάνια καφέ. Ήταν επίσης δίπλα μου όταν έγραφα αμέτρητα άρθρα, καθώς και το βιβλίο που βασίστηκε στις σημειώσεις που είχα κρατήσει ως νεαρός εθνολόγος στη Λέσβο.

Ωστόσο, είχε διατηρήσει μερικές από τις παλιές του συνήθειες. Επειδή κάποιες φορές του φορούσα μια συσκευή εντοπισμού GPS, ήξερα ότι περιπλανιόταν σε μεγάλη ακτίνα —συχνά αποσυρόταν μόνος του για ώρες στους πρόποδες του ηφαιστειακού μας βουνού. Τον ξάφνιαζα εκεί, κι εκείνος νιαούριζε με ένα μείγμα έκπληξης και χαράς, πριν με ακολουθήσει για σχεδόν ένα χιλιόμετρο —σαν σκύλος— μέχρι να επιστρέψουμε πίσω στο σπίτι.

Μετά, παίζαμε μαζί με μια μπάλα —ή, για να ακριβολογώ, παίζαμε με μικρές, τσαλακωμένες χάρτινες μπάλες, φτιαγμένες από τα προσχέδια και τα διορθωμένα δοκίμια των δύο τελευταίων βιβλίων μου.

Κι όμως… μια απροσδόκητη και σκληρά άδικη τροπή των γεγονότων μας ήρθε από αλλού. Καθώς άνοιγα την πόρτα για να βγει έξω ο Βαλόντια μας, τον χάιδεψα όπως συνήθιζα και τον παρακολούθησα να χάνεται μέσα στη νύχτα. Ήταν, δυστυχώς, η τελευταία του έξοδος.

Την επόμενη μέρα τον ψάξαμε, τον φωνάξαμε, περιμέναμε… μάταια. Κι όταν, το επόμενο βράδυ, ονειρεύτηκα ότι επέστρεφε, συνειδητοποίησα πως, αν γυρνούσε ποτέ, θα μπορούσε να το κάνει μόνο υπό κάποια άλλη μορφή. Θυμούμενος το σημείο κάτω από το βουνό —εκεί όπου πιθανότατα γεννήθηκε πριν από σχεδόν δέκα χρόνια— πήγα μέχρι εκεί. Πράγματι, βρήκα το κουρελιασμένο κολάρο του, καθώς και την μικρή, μαλακή πλαστική του ταυτότητα, εξίσου κατεστραμμένη, δαγκωμένη. Και τίποτα άλλο…

Είναι φανερό πως τον κατασπάραξαν τσακάλια — άγρια ζώα που έχουν πολλαπλασιαστεί από τότε που η ύπαιθρος εγκαταλείφθηκε συστηματικά και αφέθηκε να πεθάνει βάσει σχεδιασμού των προδοτών της Πατρίδας, σβήνοντας ουσιαστικά από τον χάρτη την “πραγματική” Ελλάδα. Είναι πλέον δεδομένο: δεν υπάρχουν πια κάτοικοι στα χωριά, ούτε στάνες, ούτε τσοπανόσκυλα.

Άλλοι κάτοικοι της περιοχής μοιράστηκαν μαζί μας τις δικές τους εμπειρίες. Τα τσακάλια έχουν αρχίσει να επιτίθενται ακόμα και στις γάτες μας· πλέον, τη νύχτα, κατεβαίνουν μέχρι το λιμάνι, στο κάτω μέρος του οικισμού.

Από τότε που χάθηκε ο Βαλόντια, η συμπεριφορά του Ερμή έχει αλλάξει: δεν μπαίνει πια στην κρεβατοκάμαρά μας, σπάνια γουργουρίζει και βγαίνει έξω πολύ σπάνια. Ο Βαλόντια ήταν αδελφός του — όπως ήταν αδελφός και για εμάς τους ίδιους..

Τον σκεφτόμαστε, όπως σκεφτόμαστε και άλλες γάτες που συντρόφευαν ποιητές και συγγραφείς — γάτες όπως η Τούτη, που ανήκε στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη, ή η Μάγια —η πιο όμορφη και έξυπνη απ’ όλες—, η οποία συντρόφευε τον φίλο μας, συγγραφέα και ιστορικό Ολιβιέ Ντελόρμ, στο νησί της Νισύρου. Κι εκείνη πέρασε στην άλλη όχθη… μόλις λίγες μέρες μετά τον δικό μας Βαλόντια.

Ο Βαλόντια ήταν, χωρίς αμφιβολία, ο πιο γενναίος, ο πιο έξυπνος και ο πιο σοφός από όλες τις γάτες μας. Οι φίλοι μας —οι αναγνώστες του ιστολογίου μας… δεν θα δουν άλλες φωτογραφίες του.

* Πρώτη Φωτογραφία: Βαλόντια, ο πιο γενναίος και ο πιο σοφός ανάμεσα στις γάτες μας. Πελοπόννησος, 2026