Λογοτεχνία

Ανθολογία της ελληνικής λογοτεχνίας από τον Όμηρο ως την εποχή μας.

  • Πολύπλοκη Ανατολή

    Θα θυμόμαστε την Περίπλοκη Ανατολή, μια διάσημη φράση του Σαρλ ντε Γκωλ, της οποίας το θέμα δεν ήταν εξαρχής η ίδια η Ανατολή, αλλά μάλλον ο τρόπος με τον οποίο ο στρατηγός συνέλαβε τη στρατηγική του προσέγγιση εκείνη την εποχή..

  • Το ταξίδι των ποιητών

    Ποια συγκεκριμένη απόλαυση από την προπολεμική εποχή σάς λείπει περισσότερο; Αυτό ήταν το ερώτημα που έθεσε το 1942 στον 31χρονο ποιητή Οδυσσέα Ελύτη ο ταλαντούχος δημοσιογράφος και άνθρωπος των γραμμάτων, Φάνης Κλεάνθης. Το περιστατικό έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της ιταλικής, γερμανικής και βουλγαρικής κατοχής στην Ελλάδα —μια ζοφερή περίοδος που εκτείνεται από το 1941 έως το 1943. Η συνέντευξη αποτελούσε μέρος μιας έρευνας που διεξήχθη μεταξύ πολλών συγγραφέων και ποιητών για το περιοδικό Μπουκέτο· ωστόσο, δεν δημοσιεύτηκε τότε, αλλά τριάντα χρόνια αργότερα.

  • Τελευταίο βιβλίο, στερνό ποίημα…

    Ο πρώτος Έλληνας νομπελίστας, ο Γιώργος συνέχισε να μας εκπλήσσει και να μας μαγεύει, κι όποτε χρειαζόταν να μας συγκλονίζει, έως τέλους. Ο Σεφέρης απεβίωσε στις 20 Σεπτεμβρίου 1971, κατά τη διάρκεια της Επταετίας (1967–1974), εξαιτίας μετεγχειρητικών επιπλοκών και δύο ημέρες αργότερα, η κηδεία του μετατράπηκε σε μεγάλη πολιτική εκδήλωση.

  • Πριν από εξήντα χρόνια…

    Πριν από εξήντα χρόνια, στις 24 Οκτωβρίου 1963, ένα τηλεγράφημα από τη Σουηδική Ακαδημία ανακοίνωσε ένα σημαντικό γεγονός: το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας απονεμήθηκε στον Γιώργο Σεφέρη —το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του ποιητή Γιώργου Σεφεριάδη (1900–1971), ο οποίος ήταν επίσης διπλωμάτης. Σύμφωνα με την Ακαδημία της Στοκχόλμης, ο σπουδαίος Έλληνας ποιητής έλαβε το βραβείο «για το εξαίρετο λυρικό του ύφος, το οποίο είναι εμπνευσμένο από μια βαθιά αίσθηση του ελληνικού πολιτισμικού κόσμου». Αυτό το πρώτο βραβείο Νόμπελ που απονεμήθηκε σε Έλληνα, το 1963, κατέχει μία από τις πιο περίοπτες θέσεις στη λογοτεχνία του έθνους.

  • Δάσκαλε, Να’σαι καλά !

    Ο συγγραφέας και ποιητής Γιώργος Ιωάννου υπήρξε, πάνω απ’ όλα, εκπαιδευτικός. Η μακρόχρονη πορεία του ως δάσκαλος —με την ευγενέστερη σημασία του όρου— τον οδήγησε, μεταξύ 1956 και 1957, μέχρι τα Τρίκαλα, όπου δίδαξε κλασική και νεοελληνική λογοτεχνία σε ένα ιδιωτικό γυμνάσιο αυτής της ιστορικής θεσσαλικής πόλης. Μας άφησε, έτσι, μια συγκινητική μαρτυρία, αντλημένη από τη δική του εμπειρία ως νεαρός εκπαιδευτικός κατά την περίοδο εκείνη.