«Είναι στη φύση του ανθρώπου να καταπιέζει εκείνους που υποχωρούν και να σέβεται εκείνους που αντιστέκονται», έγραφε ο Θουκυδίδης στην εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου. Το έργο του άλλωστε καταγράφει τη μεγάλη σύγκρουση μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, η οποία εκτυλίχθηκε μεταξύ 431 και 404 π.Χ., και έκτοτε έχει καταστεί, όπως συνηθίζεται να λέγεται, ένα κλασικό έργο της ιστορικής γραμματείας. Η παρατήρηση αυτή ισχύει —ή, τουλάχιστον, ισχύει σε μεγάλο βαθμό— όσον αφορά εκείνους που υφίστανται καταπίεση ή εκείνους που προβάλλουν αντίσταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ζοφερή μοίρα που επιφυλάχθηκε τελικά για τους Ιταλούς στρατιώτες στην Ελλάδα κατά την περίοδο 1941-1944 — μια εμπειρία την οποία σκιαγραφούμε εδώ, βασιζόμενοι σε μια αρχική καταγραφή των γεγονότων.